Bazı şeyleri anlamak gerçekten çok güç oluyor. Hatırlıyorum da bir akraba meclisinde söz nasıl olduysa epeyce bir dolanıp Türkiye’de yaşayan Ermeni ve Rumlara gelmişti. Ben genellikle bu tür sohbetlere katılmamayı tercih ettiğimden çayımı yudumlamakta ve Akdeniz mutfağının tadını çıkartmaktaydım ki Dengir Mir Mehmet Bey’inkilerden bile daha iddialı sosyolojik bir tespiti hayretler içinde işitiverdim. Uzak hısımlarımdan bir tanesi memleketimizde “hiç Ermeni, Rum ve Yahudinin yaşamadığını, bunun bazı görevlendirilmiş tarihçilerin uydurması olduğunu” hönkürdü. O yıllarda henüz Kürt’lerin dağda yürürkene ayaklarının altından ha boyle “kırt, kırt” diye sesler geldiğini, Dünya üzerinde başka hiç kimselerin de benzeri sesleri çıkartamadığını bilmiyorduk. Bu tarihsel gerçekleri çok sonraları büyüklerimizden öğrenecektik. Ben biraz soğukkanlı bir adamımdır, kolay sinirlenip köpürmem, yine kendimi nasıl tutmayı başardım bilmiyorum. Çayımı sehbanın üzerine koydum. Şöyle heykele tüküren Melih Sultan gibi yerimden doğruldum.